Handhygiëne in Portugal
Aangezien ik door mijn eindwerk een beetje geobsedeerd raak door handhygiëne, kan ik het toch niet laten even hierover wat te vertellen!
Er bestaan heel duidelijke aanbevelingen van WHO, diewij aangeleerd kregenin de eerste maand van onze studie.Het zijn dus basishandelingen, die op wereld vlak aanbevolen worden.Bij ons is al jaren handontsmetting met alcohol een standaard procedure. Het komt er vereenvoudigd op neer datje jehandenmoet ontsmetten voor en na je een patiënt hebt aangeraakt. En als je handenvuil zijn, dan moet je ze wassen met water en zeep.Voor ons is dat zo vanzelfsprekend.
Hier daarentegen schieten ze flink tekort in hun handhygiëne. In sommige diensten vind jehier en daarwat legeflessen handalcohol terug, in andere diensten zijn de weinigeverdelers nog bijnahelemaal vol en worden ze niet gebruikt. Toen ik vroeg waar ik een volle fles kon vinden, kreeg ik te horen dat deze flessen enkel er warenter bestrijding vande Mexicaanse griep. 'De overheid had flink geïnvesteerd zodat er op elke diensthandalcohol beschikbaar was'. 'Wat handalcohol is duur hé'. Via het eindwerk weet ikdat handalcoholnet heel goedkoop kan gemaakt worden.En de kostprijs van het installeren en onderhouden van waterleidingen, wastafels, zeepverdelers, papieren doekjes, ... veel hoger ligt.
Ja, inderdaad ze 'wassen' wel hun handen. Maar dat komt erop neer dat ze eens vlug hun handen spoelen, wat inzepen, en na enkele seconden weer afspoelen.De bovenkant van hun handen is nooit nat geweest. Soms vonden ze zeepniet nodig, draaiden ze de vuile kraan terug dichtmet hun 'propere' handen, ...Ik weet dat het deels aan mij ligt, maar ik irriteerde mij er mateloos in.
Ik polste bij de lerares en ze zei dit: 'Als je geen nagellak aanhebt, dan is handen wassen veel beter dan handen ontsmetten'. Ik moest eens lachen in mezelf. Wel jammer dat alle studenten dus dit geleerd worden. En dat van die nagellak is mooi gezegd in theorie. Veel verpleegkundigen dragen nagellak en sommigen hebben zelfs valse nagels.
Marieke en ik kregen veel vreemde blikken als we onze handen ontsmetten. Je zag hen denken 'Jak, die smeert de bacteriën wat uit'. Terwijl wij net veel meer bacteriën doden dan zij. Ik heb koppig verder gedaan: als ze het nooit te zien krijgen, zullen ze het nooit leren.
Tijdens mijn stage op het verloskwartier heb ik mijn mentor dingen zien doen die voor ons echt ondenkbaar zijn. Voor een inwendig onderzoek trok hij met zijn andere hand (nietontsmet of gewassen)zijn steriele handschoen goed aan zijn vingers. Vaarwel steriliteit! Hij ging van kamer naar kamer, van onderzoek naar bevalling, van maaltijd naar bevalling zonder ook maar enige vorm van handhygiëne!
In Neonatologie zagen ze dan meer het nut ervan in, steeds herinnerd door de broze prematuurtjes. Maar ook hier geen handontsmetting, en slechts korte wasbeurten.
Op de materniteit verzorgen ze een sectiowonde niet meer, ze vervangen enkel het verband op dag 2 en dag 3. Mijn mentor gaf een verklaring: 'Vroeger, toen we nog de wonde ontsmetten, waren er veel vrouwen die een wondinfectie kregen binnen enkele dagen. Nu zijn er veel minder wondinfecties sinds we enkel het verband vervangen. Marieke en ik vonden dat dit meer zei over hun steriliteit dan iets anders. Ze hebben dan ook geen wondsetjes, en steriele pincetten zullen wel niet beschikbaar geweest zijn. Conclusie: wondzorg met handen zonder handhygiëne.
Ook inspuitingen op baby's worden gedaan zonder eerst de huid te ontsmetten. Hoera!
Al dit valt snel te begrijpen, als je ziet wat de lichaamshygiëne is van de gemiddelde Portugees op de bus! Er is een flinke verandering nodig. Misschien Emmy en Nicky, moeten we ons eindwerk eens opsturen naar de Overheid van Portugal!
Stage Materniteit (Marieke)
Maandag 22 start ik op materniteit.
Op de materniteit aangekomen vertelden ze mij dat mijn mentor Ana niet werkte. Ana had die week een weekje vakantie. Dan ontstond er de discussie, wie wordt de vervangmentor van Marieke. Ze zochten iemand die toch een beetje Engels kon praten, hierdoor kreeg ik infermiera Lara. Een jonge, dynamische vrouw die voor de vooruit is.
Na twee dagen werken, vul ik dossiers in het Portugees in. Heb ik de overdracht al eens in het Portugees moeten geven en praat ik met mijn patiënten ( je raadt het nooit.... Portugees). Zo vlieg je erin en dit is zeker de beste manier om de taal te leren beheersen.
Zoals je alreeds kon lezen bij Hanne, bestaat de materniteit uit 4 zalen
Sala 104 telt twee bedden
Sala 105 telt acht bedden
Sala 106 telt 7 bedden
Sala 110 telt 6 bedden
In vergelijking met België is dit allesbehalve luxe hoor. Met zes op een kamer liggen, bed tegen bed. De vrouwen hebben enkel een bed en nachttafel. Al de rest moeten ze delen. Een gemeenschappelijke tafel staat in het midden van de kamer. Als je wil douchen of je moet naar het toilet, dan moet je de kamer verlaten, want de wc en de douche die zijn op de gang. De scheiding tussen twee vrouwen gebeurt door een gordijn en dat is het zo'n beetje.
Kort besluit hierover: de vrouwen hebben niets van privacy.
Werken in de materniteit is een absurd gegeven. Hier doen ze eigenlijk niet zoveel.
Een ochtendverzorging bestaat uit parameters nemen en de verbanden van de sectiopatiënten (sectio=keizersnede) vervangen.
De wondzorg is helemaal anders dan in België. Hier verwijderen ze het verband, wordt de wonde geobserveerd en plakken ze er een nieuwe op. Volgens hun studies hebben ze veel minder infecties als ze de wonde niet ontsmetten. Natuurlijk zijn er minder infecties, een wondverzorging moet steriel gebeuren. Met steriele kompressen en een steriel pincet. Niet met steriele kompressen waar je met je vuile handen aan zit. Wij, Belgen vinden dit allemaal logisch, maar helaas ontbreekt hier die logica.
Ook moeten sectiopatiënten na ZES uur uit hun bed, jawel jullie lezen het goed na ZES uur!! En dat gaat nog ook. Deze vrouwen lopen rond, ongelooflijk. Maar vraag niet hoe.In België komen ze de eerste 24 uur hun bed niet uit.
De ligdagen verschillen ook met België. Hier blijft een patiënt die gewoon bevallen is (vaginaal), 2 dagen en een sectiopatiënt 3 dagen. In België is dit 4à5 dagen voor een gewone vaginale bevalling en 6à7 dagen voor een keizersnede.
Hoe je een babybad moet geven, wordt niet echt voor getoond. De vrouwen leren het aan elkaar, of ze kunnen het reeds van vorige zwangerschappen. Terwijl we in België, het badje 1 à 2 maal demonstreren. Wanneer de ouders het babybadje voor de eerste keer alleen moeten doen, staan we er ook bij om nog nuttige tips te geven. Zoals jullie kunnen lezen is bevallen in Portugal toch wel niet alles
Een andere verschil tussen beide landen is : het kraambezoek.
Bij ons is kraambezoek een evidentie. Hier mag er maar één iemand (meestal de vader of iemand anders) op bezoek komen, vanwege allerlei infectie zoals de griep. Als de vaders op bezoek komen moeten die tegen 20 uur naar huis.
Ik kan jullie nog zoveel meer vertellen maar dan ben ik uren bezig. Dus doen we dit niet!
Op naar ons volgend avontuur
Tot de volgende
Zoen Marieke
Universeel geluk (Hanne)
Opeens kreeg ik dit simpele inzicht entoch kon ik het niet meer loslaten: het is universeel, die angst gedurende de arbeid, de vaderlijke bezorgdheid, de vele vragen en dan het intense geluk eens hun kindje zijn eerste kreetjes uit. Ik begrijp dan misschien niet elk woord van de taal: Inde ogen van de barende vrouwen lees ik des te meer dezelfde gevoelens afals bij een Belgische vrouw.
Het hele gebeuren rond de geboorte van zo'n klein wondertje brengt zoveelemoties met zich mee. Dat is niet anders in Portugal als in België, en ik durf erop wedden, in de hele wereld. Arm of rijk, tiener of reeds 40 jaar, eerste kindje of het vijfde: iedereen voelt nog hetzelfde.
Ook het extreem variabele geboorteaantal per dag, is hier van toepassing: veel dagen dat ik uren niets te doen had, behalve televisie kijken naar een toestel waarvan het beeld dubbel toonten het Portugees gebrabbel veel te luid stond om goed te zijn. Ik kan je verzekeren dat je het na enkele uren van nietsbetekenende soaps echt wel gehad hebt.
Andere dagen dan weer, zoals zondag, is het een werkelijke overrompeling. Ik deed laatdienst. Het ging er eerst weer wat kalmpjes aan toe, tot ik geroepen werd tijdens de eetpauze. Je zal het nooit geloven, maar in anderhalf uur heb ik DRIE bevallingen gedaan, en TWEE hechtingen! De tweede bevalling heb ik eigenlijk zelfs helemaal alleen gedaan. Het was een tweede kindje. Ik stond steriel klaar, en mocht coachenbij het persen. De vrouw perste goed mee, maar volgens de vroedvrouw ging het nog even duren en ze liet me alleen achter. Opeens daalde het hoofdje veel sneller dan voorheen dn het werd geboren nog voor ik iemand kon verwittigen. Een leuk toeval voor mij uiteindelijk. Ik riep dan maar 'Enfirmeiro Alberto, Ja Nasce', wat zoveel betekent als 'het is al geboren'. Ze kwamen met twee toegespurt, maar ik had al het kindje ter wereld geholpen! Hoera, het was een jongen!
Ook die hechtingen waren heel speciaal. Het was de eerste keer dat ik dit kon meevolgen met mijn mentor, en ik mocht direct al zelf hechtingen zetten! Super leerrijk! Ik stond helemaal onder adrenaline die avond toen ik thuis kwam! Ik heb niet zo vast geslapen! hihi
veel groetjes! Hanne
Naar de kapper
Naar de kapper
Er broedde een zot idee. Hanne wilde een permanent in haar haren. Ik vond het een schitterend plan! Op Erasmus moeten we toch zeker eens laten gaan, de boog kan niet altijd gespannen zijn. Dus we besloten om naar de kapper gaan. Zo gezegd zo gedaan, Hanne ging als eerste naar de kapper. En dat is al een heel avontuur op zich. Met handen en voeten in het Portugees uitleggen wat je precies wilde, hilarisch gewoon! Tot ik vertelde dat we Erasmus studenten van België waren. De bazin sprak zeer goed Frans en legde zo uit aan haar collega's wat ze moesten doen. En ik moet eerlijk zijn, het resultaat mag er zeker zijn.
24 februari, de dag van mijn verjaardag hadden we nog een zot idee. Ik kon kiezen tussen een neuspiercing of mijn haar kleuren. Ik koos om het veilig te spelen en mijn haar te kleuren kwestie van de familie niet te choqueren) Zo gezegd zo gedaan. We gingen naar de winkel, kochten daar een kleurshampoo. Mijn haar heeft nu een rood/oranje schijn.
Toen kwam het vervolg. Ik ging normaal gezien mijn haar laten groeien. Maar na een maand of drie heb je dat idee wel zo'n beetje gehad en kreeg ik het op mijn heupen. Daar gingen we dan, de 26ste februari werd mijn haar geknipt. Dus nu heb ik niet alleen kort maar ook gekleurd haar
Ben je benieuwd naar het resultaat. Kijk dan vlug eens in ons fotoboek.
Tot de volgende week
Marieke
Verjaardag Marieke
Op 24 februari om 8u15 in de ochtend werd ik geboren. Nu 21 jaar later, studeer ik voor vroedvrouw en zit ik in Lissabon op Erasmus.
Om dit alles toch een beetje te vieren gingen we op 23 februari, na onze late shift, nog iets drinken in een bar waar een feestje van Erasmus Lisboa doorging. We leerden er enorm veel nieuwe mensen kennen. Polen (heel veel Polen), Nederlanders, een Mexicaan, een Braziliaan, Spanjaarden, een Duitser, Portugezen, ... Kortom een grote mengeling van nationaliteiten. Als snel bleek dat Hanne en ik de enige twee personen waren die zich in de verzorgingssector bevonden. We lieten het niet aan ons hart komen. Met leuke muziek en een lekker drankje, gingen we al dansend over naar 24 februari.
Epa!! De dag van mijn verjaardag .... Lekker lang slapen en heerlijk ontbijtje op bed en dan tegen een uur of drie naar het shoppingcentrum van Vasco Da Gama. Allemaal winkels, met de laatste solden Ja girls dream, hé, hé, hé. Daar hebben we gezellig rond gekuierd en heerlijke lasagne gegeten. Kortom, een gezellige en geslaagde dag.
Ik was verbaasd door de vele kaartje die ikin de loop van de week ontving. Ik had wel een beetje medelijden met onze postbode, want er waren twee dagen bij waar ik 8 en 10 kaartjes kreeg.
Het was een zeer leuke verrassing ( op touw gezet door mama en Lien), die ik echt wel ten zeerste apprecieer. Dus iedereen, een dikke en welgemeende merci voor jullie super leuke kaartjes. Ze hangen hier op in onze living. Het brengt een beetje sfeer met zich me hé.Ze blijven hangen tot we naar huis gaan en vliegen dan in de valies terug naar het land van afkomst.
Nu op je verjaardag moet je wel altijd iets speciaals doen he, daarom hebben we mijn haar gekleurd (zie meer bij hoofdstukje naar de kapper)
Dikke zoen en thanks to you all!!!
Marieke
Week 4 en 5: stage MIC (Marieke)
Hoi iedereen,
Er zijn alweer twee weken verstreken sinds mijn vorige mail. Wat gaat de tijd toch snel vooruit.
Na het harde labeur van de voorbije weken ( ik heb nml in 12 dagen tijd 130 uren gewerkt) ben ik nu op een dienst gekomen waar het leven is als goed in Frankrijk
Zoals jullie wel hebben gelezen stond ik voor twee weken op de MIC (Maternity Intensive Care)
Op de MIC of Obstetrícia e Medicina Materno-Fetal liggen er vrouwen met heel wat verschillende klachten. Premature contracties (vroegtijdige weeën), Hyperemesis (zwangerschapsbraken), vrouwen met een tweelingzwangerschap die moeten rusten, IUGR of Intra Uterine Groeiretardatie (dit zijn foetussen die te klein zijn voor het aantal weken zwangerschap) en nog zo veel meer.
Er zijn 4 zalen met in totaal 24 bedden:
Zaal 114 telt 6 bedden
Zaal 116 telt 8 bedden
Zaal 120 telt 7 bedden
Zaal 121 telt 3 bedden (dit deel is voor vrouwen die een abortus ondergaan)
Wat moet ik daar dan doen? Wel heel simpel bijna niets. Ik leg enkel de CTG aan. Met dit toestel registeren we de foetale harttonen en de contracties van de vrouw. Aan de hand van deze registratie zien we de conditie van de baby.
Als de foetus nog te klein is, gebruiken we de doppler om naar de harttonen te luisteren.
Vervolgens nemen we de parameters, dit houdt in bloeddruk en pols (jawel met een automatische bloeddrukmeter die zowaar versleten is en maar voor de helft werkt) en soms de temperatuur (als de vrouw zich niet goed voelt)
De vrouwen wassen, bedden opmaken en de vrouw begeleiden naar de douche enzovoort is niet het werk van de verpleegkundige of vroedvrouw, maar wel van de oxillieiras of logistiek assistenten.
Wat wij wel doen is het intiem toilet geven.
Je vraagt je dan waarschijnlijk wat ik dan anders doe. Ook deze vraag is heel simpel te beantwoorde: NIETS. Van de 8 uur die wij werken zitten we minimum 4 uur stil. Nu weet ik waarom mijn poep zoveel pijn doet. Decubituspreventie is een must!!
Mijn filmcollectie is weer wat aangedikt, we slaan een praatje of houden een discussie en daarenboven krijg ik elke dag geschiedenisles van mijn mentor Antonio. Nu ken ik de hele geschiedenis van Portugal en ik die dacht dat ik voor vroedvrouw leerde :p J
Na een tijdje begint dat niets doen toch wel je keel uit te hangen hoor, dan zoek je alternatieven. Bijvoorbeeld een slaapverhaaltje voorlezen uit het Portugese boekje Arca de Noé (de Ark van Noah). Dit zorgde voor heel wat hilariteit aangezien niet alle woorden juist waren uitgesproken, maar ze verstonden mij en dat is het voornaamste. Leren schrijven in het Portugees was mijn tweede bezigheid. Nuja vandaag (zondag 21 februari) is het mijn laatste werkdag en krijg ik mijn eindevaluatie. (Voor de geïnteresseerden onder jullie, mijn eindevaluatie was muito bem (zeer goed J)
Hanne haar familie is op bezoek gekomen van de 13de februari tot de 20ste februari. We kregen er vier logés bij, zodat er in ons huisje een gezellige drukte heerste.
ik moest die week wel werken en volgde ook nog een studiedag over Reflexiologie. Deze voordracht werd gegeven in het Portugees en dankzij de cursus begreep het meeste wat er gezegd werd. De rest vertaalde mijn mentor Antonio J. Portugees lezen is gemakkelijker dan het praten.
Samen met Hanne haar familie zijn we een dag naar Sintra geweest. Een zeer mooie stad, iets helemaal anders dan hetgeen we zien in Lisboa. Een aangename afwisseling dus en zeker een bezoekje waard!
De rest van ons avontuur kan je binnenkort lezen!
Tot de volgende
Marieke
Groot bezoek! (Hanne)
Koekoek!
Het duurde even wat langer voor ik wat nieuws schreef, maar ik heb een hele goede reden: deze week kwammijn familie op bezoek. Dus even een weekje geen huilende baby's, maar eindelijk eens wat tijd om rustig de stad te bezoeken! Joepie!
Zaterdag kwamen Crispijn, Jeroen en Lieselot aan. Ik was zo zenuwachtig op weg naar de luchthaven. De weg leek eindeloos lang en de taxi leek veel te traag te rijden.Toen ik hen stond op te wachten in de luchthaven zelf, werd ik haast gek van ongeduld. Het was zo spannend, ik verlangde al de hele week om Crispijn terug te zien.
Dan kwamen ze eindelijk de hall binnen! En eerlijk, het voelde toch zo natuurlijk om Crispijn een dikke knuffel te geven. Hij had drie rozen mee, waw!Ik was natuurlijk ook heel blij om Jeroen en Lieselot terug te zien!
Zondag nam ik hen mee naar het centrum. We liepen eerst wat rond in Rossio. Daarna namen we de tram 28 naar Alfama. Dit isde oude, geletram, dieje van de ene heuvel naar de andere brengt in Lissabon.(twee uur sightseeing voor één euro, hé Jeroen) Daarna gingen we naar de wijk Bairo Alto, en aten we eenhemels ijsje van Ben and Jerry's! Jam jam jam!
's Avonds genoot ik vanknusse liefjestijd met Crispijn! We waren een jaar samen op 15 februari: dat moest gevierd worden hé. Eerst lekker gegeten met een prachtig uitzicht. Daarna een zalige nacht op hotel. Alles was perfect. Lieve schat, nog eensdank je wel!
Dinsdagochtend kwamen mama, papa, Selien, opa en oma aan! Het was inderdaad héél mijn familie die op bezoek kwam! Ik was precies niet meer zo zenuwachtig. Allemaal samen namen we opnieuw de tram 28 om het oude stadcentrum te kunnen bezoeken. Jammer genoeg regende het zoveel dat het bezoek aan Castelo sao Jorge letterlijk in het water viel.
Woensdag bezoek aan Belém. Eerst de Torre de Belém met mooi uitzicht, daarna Portugese lunch, het Mosteiro dos Jeronimos en tot slot het Elektriciteitsmuseum. Lekker de toerist uitgehangen dus!
Donderdag op stap naar Parque das Naçoes, de expo van 1998. Heel modern, en dus eens iets volledig anders. 's Ochtends hebben we eens uitgebreid geshopt in het Vasco da Gama shoppingscentrum. Iedereen heeft er weliets gekocht. Maar de aankoop van Crispijn en ik blijft het gekst: een volledig handgeschilderd servies met katten erop. We hebben heel lang getwijfeld hoe we in godsnaam al die borden, kopjes, schalen en zelfs een theepotveilig in België krijgen. Ondertussen weet ik al dat de eerste lading zonder scherven is aangekomen!!!Nog een deeltje van onze uitzet tegen deze zomer!
's Middags hebben we visjes bewonderd in het Oceanario! Prachtig!
Vrijdag hebben we Sintra bezocht. Dit is een mooie stad, voorbij alle randsteden van Lissabon. Marieke en ik moeten er misschien op stage, en we deden ondertussen eens de test hoe ver het is. (later vertel ik wel eens uitgebreid al onze frustraties; het is wel degelijk minstens 2u vanuit ons huis). Sintra is wel een bezoekje waard! We hebben er eersteen Portugees middagmaal gegeten. Daarna naar het Palacio National de Sintra, waar we ons prinsessen waanden. En in het museu do brinquedo (speelgoedmuseum) kwam ieders kindertijd weer boven.
Zaterdagochtend keerden ze allemaal samen terug. Het deed even flink pijn, nu toch wat traantjes. Ook in huis was het direct wel heel wat stiller. Ik heb even wat rondgereden met openbaar vervoer samen met Marieke als steun. Het werkte: de rit bracht me weer naar de realiteit.
Het was een volle week! Ik heb er echt van genoten. Het deed deugd om iedereen eens terug te zien, eens alle praktische problemen van de stage te vergeten.
Ik kom net te weten dat mijn neven komen van 1 tot 5 maart! Iets anders om naar uit te kijken!
Groetjes! Hanne
Start op Verlos! (Hanne)
Dag iedereen!!
Zondagavond (7 febr) was het de laatste shift op Puerperas 2, ik kreeg een evaluatie van mijn mentor. Enfermeiro Daniel was over het algemeen best tevreden, voornamelijk dat ik mij goed uit de slag trek om Portugees te begrijpen en te spreken (met handen en voeten dan wel). Ik kreeg veel kruisjes ‘beheerst' en ‘uitstekend', soms eens ‘voldoende'. Hij liet me dan ook steeds alleen de verzorging doen. Al moet ik toegeven dat dit eerder een bewijs van zijn luiheid was. Hij had steeds wel iets 'dringends' te doen, wat 'belangrijks' op de computer op te zoeken, ... Of hij zei rechtuit dat hij moe was. Gelukkig is het zo'n tof iemand en kwamen we goed overeen.
Sinds maandag (8febr) loop stage op Sala de Partos, het verloskwartier!!! Spannend hoor! Mijn mentor hier is opnieuw een man, enfermeiro Alberto. Hij is een heel bijzonder persoon van zo'n 40 jaar, met wilde krullen en een ronde buik. Hij sprak al twee weken lang tegen Marieke over het feit dat hij mentor was van ‘Ana from Belgica' en vroeg al de hele tijd aan iedereen: 'Are you Ana?'. Het zat dus goed van in het begin. Hij spreekt niet goed Engels, we spraken af om te proberen in het Portugees! Fieuw!
Hij begon met een rondleiding, beginnende met de spoedingang (waar ook elke vrouw in arbeid opgenomen wordt). Met handen en voeten (lees: heel grote, cirkelvormige bewegingen) legde hij uit hoe men elke patiënt opdeelt van weinig naar heel urgent, in vier groepen met kleuren aangegeven. Elke vrouw wordt eerst onderzocht door een verpleegkundige. Indien deze beoordeelt dat ze in arbeid is, dient de vrouw een douche te nemen en een operatiehemdje aan te doen. Haar eigen kleren vliegen in een plastiek zak. Dan mag ze eindelijk naar de arbeidskamer.
Er waren enkele vrouwen in arbeid. Ik kon niet goed volgen voor welke patiënten mijn mentor verantwoordelijk was. We liepen zowat overal binnen. Niet erg, ik heb veel gezien zo.
Hij liet me direct al alleen inwendig onderzoeken, zonder nate controleren of ik wel juist schat. Dan was er een bevalling, hij toonde rustig hoe de voorbereiding verloopt (steriele velden en verlostafel). Ik mocht direct mee steriel staan. Het was de bedoeling dat ik de bevalling deed. Gek hé, voor de eerste dag al, Marieke moest bijvoorbeeld de eerste twee dagen goed observeren, en niets doen.
Het was echter een eerste kindje en een ventouse (zuignap) was verreist. De gynaecoloog werd er dus bij geroepen en nam de bevalling over. Een flinke en gezonde jongen!
Wat ben ik blij dat mijn mentor opnieuw een man is! En de taal lukte wel. Gelukkig weet ik al veel over arbeid en bevalling, waardoor ik wist waarover er gesproken werd. En hij doet echt veel moeite: hij had zelfs wat Engelse woordenschat opgezocht en bij zich in een notitieboekje. Ik zie het zitten!!
Ik tel af tot mijn familie komt!
Kus Hanne