Tweede en derde stageweek Verloskwartier (Marieke)
Hoi allemaal,
Vorige week is er niet veel gebeurd. Aangezien ze hier drie dagen staakten. Jawel jullie lezen het goed, drie dagen lang hebbenze, in alle ziekenhuizen,het werk neergelegd. Alleen het hoogst nodige werd gedaan, verder niets. Dus dat betekent voor ons dat we drie dagen niet mochten of konden werken. In deze drie dagen hebben we hoofdzakelijk uitgerust, gewerkt voor school en Lisboa een stukje bezocht.
Maandag heb ik zelf geen bevallingen gedaan. Ik volgde een vrouw die in arbeid was, maar omdat haar arbeid niet vlotte, hebben ze haar geïnduceerd. Haar kindje reageerde heel slecht op de medicatie want de harttonen daalden meteen naar de 60 slagen per minuut. Algemeen alarm, deze dame moest direct naar het OP gebracht worden voor een spoedsectio.
Het operatiekwartier ligt op het eerste verdiep en aangezien het bed vanuit de kamer niet in de lift kon, hebben we haar nog eerst moeten verbedden. 5 minuten gingen voorbij sedert die langdurige deceleratie (daling van de harttonen). Die vrouw wist niet wat haar overkwam. Je kon de angst in haar ogen aflezen. In het operatiekwartier aangekomen, waren de anesthesisten aan het discussiëren of ze de vrouw een epidurale of algemene verdoving gingen geven. Het werd een epidurale en wat mij opviel is dat er niemand naar die harttonen luisterde. 20 minuten waren voorbij en ze gingen eindelijk beginnen aan de sectio. Met ingehouden adem stonden we te kijken hoe de gynaecoloog en zijn assistente alle moeite van de wereld deden om het kindje zo snel mogelijk te verlossen. Met behulp van een forceps is het hen uiteindelijk gelukt. Toen we het meisje huilde, hoorde je door de operatiezaal een zucht van geruststelling. Margarida is een gezonde meid van 3,350 kilogram.
Dinsdag heb ik twee bevallingen helemaal alleen gedaan. Mijn mentor stond naast mij met haar steriele handschoenen aan, maar deze heeft ze niet eens moeten gebruiken. Vervolgens heb ik ook twee keer een ruptuur (een scheurtje in het perineum) eigenhandig en zonder hulp mogen hechten. Dit geeft je nu eens een voldaan gevoel.
Mij hebben ze altijd wijsgemaakt dat er bij volle maan er veel kindjes worden geboren. Wel ik heb dit goed ondervonden. Zowel zaterdag als zondag had ik de nacht en wat was het druk op het verloskwartier. Alle 11 arbeids- en bevallingskamers lagen vol met vrouwen in arbeid. Maar jammer genoeg waren ze niet alle 11 voor mij. Aangezien er ook andere nog andere studenten dit weekend werkten. Dit noem ik nu eens een vruchtbaar weekend.
Zondagnacht was mijn laatste werkdag. Als ik nu terugkijk op mijn stage in het verloskwartier, heb ik heel wat gezien, gehoord en geleerd. Er zaten positieve maar ook negatieve zaken bij.
Na het noeste werken moet ik nog maar 9 bevallingen doen en daar ben ik blij om!
Dinsdag start ik op de MIC (Maternity Intensive Care). Op deze afdeling liggen vrouwen waarvan de zwangerschap niet vlekkeloos verloopt. Een voorbeeld hiervan is een vrouw die moet rusten vanwege premature contracties. Ik zal jullie zeker op de hoogte houden over het reilen en zeilen van deze dienst.
Kus
Marieke
Mama voor een nacht (Hanne)
Ik heb vorige weekeen zeeraangrijpendeervaring gehad die ik nog even wil delen met jullie.
Ikdeed de nacht van 29 op 30 januari op puerperium 2. Mijn mentor was deze nacht verantwoordelijke van de babyruimte. Dus ik ook!
Er was slechts één baby: Margarida. Ze is een maandje oud en heeft het syndroom van Down. Ze is afgestaan voor adoptie bij de geboorte. Haar moeder is niet opgevolgd gedurende haar zwangerschap. Margarida is een schatje. Ik was direct verkocht, om het zo te zeggen.
De verpleegkundigen slapen tijdens de nacht van 3u tot 7u. Mijn mentor legde twee flesjes melk in haar bedje, liet me het bedje meenemen naar mijn slaapplaats (in een lege slaapzaal).
Daar lag ik dan in een groot, wit ziekenhuisbed, met een klein babybedje naast me. Margarida heeft flink geslapen tot 5u30. Haar laatste flesje was om middernacht. Ik werd wakker van haar zacht gekreun. Ze lag al met haar oogjes open.Ik zat daar dan een flesje te geven in bed, grappig hoor.
Nu is ze ondertussen naar een weeshuis sinds dinsdag. Oh, ik hadhaar wel kunnen meenemen. Wat denk je Crispijn?
Bezoek uit ons Belgenland (Marieke)
Soms gaat de tijd ontzettend traag vooruit, zeker als je op je werk niets te doen hebt. Gelukkig kon ik dinsdag 2 februari de uren aftellen, want om 19 uur landde het vliegtuig met het bezoek uit ons Belgenland.
Eindelijk was het 15u30, mijn shift was afgelopen en ik kon naar de Continent gaan waar ik had afgesproken met Hanne. Vlug nog even inkopen doen en voor ik het wist was het 18u15. Ik had nog drie kwartier om in de luchthaven te geraken. Niet veel tijd vermits ik eerst op de bus moest richting metrostation om daarna met de metro naar Saldanha te gaan. Vervolgens moest ik opnieuw de bus op richting luchthaven. Dit is allemaal gemakkelijker gezegd, dan gedaan! Alles verliep vlot tot ik in Saldanha de bus moest nemen. Alle bussen staan daar door elkaar en ik wist niet welke kant ik op moest.
En opeens zag ik uit mijn ooghoeken de oplossing: de taxi. Ik liep naar de eerste taxichauffeur die ik tegenkwam en vroeg in het Engels of hij me naar de luchthaven kon brengen. Hij antwoordde dat hij dat wel kon, maar dat ik een andere taxi moest nemen. Diegene die hier het langst stond, krijgt de eerste klant en zo lopen ze het rijtje af. Nu ik ging met volle moed naar die andere taxi en vroeg of hij Engels of Frans sprak. De man keek mij met een vreemde blik aan en zei in het Portugees dat hij er niets van verstond... Gelukkig had ik op de weg van Telheiras naar Saldanha in mijn Portugees taalboekje zitten lezen en het zinnetje geoefend: Podia levar-me para o aeroporto fas favoor (dit betekent: kunt u mij naar de luchthaven brengen aub). Oefening baart kunst aangezien de taxichauffeur in de juiste richting reed.
Ik kwam nog net op tijd aan in de luchthaven, want niet veel later verschenen mijn zus Lien, mama Trees en vriendin Hilde met hun valiezen.
Toen we thuiskwamen rook ons huis naar de overheerlijke quiches die Hanne had gemaakt. Na een korte rondleiding genoten we van Hanne haar kookkunsten gecombineerd met een heerlijk glaasje wijn. Dit was het begin van een zeer leuke en gezellige avond.
Woensdag 3 februari
Aangezien Hanne moest werken, zijn we met ons vieren richting Belém getrokken. We namen bus 729 en een goeie 40 minuten later kwamen we aan in Belém. Toen we uit de bus stapten, viel ons onmiddellijk het klooster, Monesteiro dos Jerónimos op. We namen een kijkje in de kerk, die voor iedereen toegankelijk is. Hier ligt onder andere Vasco da Gama begraven. Deze kerk is gebouwd in de manuelstijl (de gotische stijl van Portugal). Toen begonnen onze magen te knorren, en was het tijd voor een korte lunchpauze. Na een lekker broodje en een koffie of warme chocomelk uit de Starbucks, konden we er weer tegen een stootje. Het kloostergedeelte van Mosteiro dos Jerónimos stond op ons te wachten. Dit oud klooster uit de 16e eeuw, heeft een prachtig binnenplein, dit is zeker een bezoekje waard.Vervolgens zetten we onze ontdekkingstocht voort in de richting van de 'Torre de Belém', een verdedigingstoren dat dateert uit de 16e eeuw.
Na dit bezoek hadden we wel een pastéis de Belém verdiend, een overheerlijk traditioneel gebakje dat je enkel in Belém kan eten.
Ook in Lisboa kan het flink regenen, dat hebben we aan de lijve ondervonden. We namen een toeristische bus, die langs al de bezienswaardigheden van Lisboa reed. Eén minpunt aan heel die busreis, de muziek die we hoorden was kerstmuziek. Hun uitgebreide CD bestond uit volgende liedjes: All I want for Christmas, Last Christmas I gave you my heart, Jingle Bells en Gloria... In het begin was dit hilarisch maar na een uurtje hadden we het wel gehad met heel dat Kerstgebeuren. Gelukkig konden we genieten Lisboa. We hebben de kust helemaal afgereden tot in Oriente, waar Expo 98 plaatsvond. In dat deel van Lisboa staan er heel wat nieuwe en moderne gebouwen. Een echte aanrader voor wie van moderne architectuur houdt. Hierna zijn we naar huis gegaan en heeft Lien voor ons haar beroemde Risotto klaargemaakt. Maar de avond was nog niet voorbij. Met onze buren Beta, Quinas en Joao zijn we een Portugese koffie gaan drinken. Met 5 op de achterbank reden we richting de Continent. Gelukkig duurde deze rit maar een minuut of 10. Thuis aangekomen hebben we gezellig bijgepraat tot in de vroege uurtjes. Wat vliegt de tijd als een mens zich amuseert.
donderdag 4 februari
Met die 24 urenpas van de toeristenbus konden we vandaag nog een hele dag rondreizen en naar Kerstmuziek luisteren.Na een goed uurtje rondrijden stapten we af aanPraça de Comércio om met tram 28 door te reizen naarhet kasteel van São Jorge. Dit kasteel wordt beschouwd als het vroegste vestingwerk vanLisboa, want de recentste vondsten dateren uit de 6e eeuw.Na ons bezoek hadden we wel een koffie verdiend. Die dronken we in de Chapito. Een zeer gezellig café/restaurant waar je een prachtig uitzicht hebt over Lisboa.
In de namiddag ging het terug richting Orient, waar we te voet, de prachtige architectuur bewonderden. Het pronkstuk is het winkelcentrum Vasco da Gama, dit werd gebouwd in de vorm van een boot. Als je naar boven kijkt, zie je water over het dak lopen. Dit is hun economisch en ecologisch afkoelingsysteem.
In Portugal wordt het snel donker, daarom trokken we met de metro richting Saldanha.
In Lisboa vind je heel wat verschillende eetstandjes. Zoals bijvoorbeeld Wok to Walk of Pasta to Take. Je kan er zelf je menu samenstellen. Zeker een aanrader voor wie nog eens wil afkomen.
Zowel Lien, mama als Hilde waren nieuwsgierig en benieuwd om het ziekenhuis MAC te zien, waar wij werken. Helaas mochten we er niet naar binnen, want iedereen wordt er gescreend.
Het MAC heeft een prachtige voorgevel met een gigantische trap in de hal. We zagen onszelf al de trap afdalen in kledij uit de 19e eeuw.
Terug thuis was het tijd om de koffers te pakken, nog even wat weetjes uitwisselen en dan vlug ons bed in, want morgen was het vroeg dag.
Vrijdagochtend om 6u30 liep mijn wekker af. Vlug de douche in, broodje smeren en mijn stagemateriaal verzamelen. De taxi stond ons stipt om 7u00 op te wachten en daar gingen we dan, op weg naar de luchthaven. Na een gezellig en lekker ontbijt, namen we om 8u30 afscheid van elkaar. Met de taxi ging ik naar het dichtstbijzijnde metrostation om dan een uurtje later te starten met mijn stage.
11 uur werken en 1 bevalling later hield ik het voor bekeken in het ziekenhuis en zocht ik gezelliger oorden op.
Tot de volgende,
Marieke
Puerperas 2 (Hanne)
Deze twee weken loop ik stage op Puerperas 2, een afdeling waar voornamelijk vrouwen na een keizersnede verzorgd worden. Mijn mentor is enfeirmeiro Daniel. Hij spreekt haast perfect Frans, wat natuurlijk goed uitkomt voor mij!
Al snel bemerk ik veel verschillen. De afdeling is wat verouderd. Er zijn vier slaapzalen (kamers kan ik het niet echt noemen): sala 110: 8 mama's (en hun baby's!!)
sala 106: 7 mama's
sala 105: 6 mama's
sala 104: 2 mama's
Je kan je wel voorstellen dat er 's nachts weinig momenten van echte rust zijn. Er is altijd wel een baby'tje dat huilt of een vrouw die hulp nodig heeft. Dit betekent ook dat de vrouw geen privacy heeft: iedereen luistert mee bij de verzorging of als de dokter langs komt. Toch is het ook positief. Ze zitten samen te keuvelen, helpen elkaar met borstvoeding en de verzorging van hun baby.
Daarnaast is er nog een slaapzaal van zes bedden. Hier verblijven vrouwen na een zwangerschapsafbreking. Ze kunnen de pasgeboren baby's dus horen huilen. Verder is er de babykamer, waar kindjes ter adoptie een maandje in afwachting verblijven. Ook liggen er soms baby'tjes uit de neonatalogie als het daar te druk is.
In elke slaapzaal is er slechts één verzorgingstafel voor de baby's en één wastafel. Elke parturïente heeft net de plaats van de breedte van het nachtkastje, haar kleren gaan in een locker in de gang. Geen plaats voor bloemen en kaartjes dus. En geen familie die op bezoek mag komen. Voor de hele afdeling is er één badkamer met slechts drie douches en twee toiletten. Er is weinig comfort. Het ziet er niet echt aantrekkelijk uit, het ruikt er soms onfris naar afvoer en het is er koud.
Ook de post-operatieve aanpak blijkt volledig anders te zijn. Het verblijf na een keizersnede is slechts drie nachten en na een vaginale geboorte twee. In België is dit zo'n zes en vijf nachten. Er worden hier veel kindjes geboren, dus het moet wat schuiven.
Reeds na zes uur staan de parturiëntes voor de eerste keer op! In België is dit ten vroegste na 24 tot 48 uur. Eerst wandelen ze dan tot aan de badkamer. Daar moeten ze hun gezicht wassen. Als dat goed verloopt, wordt de sonde al verwijderd en gaan ze de douche in. Het bovenlichaam wordt gewassen met een washandje en alleen het onderlichaam met de sproeier. Zo wordt er voorkomen dat het operatieverband nat wordt. Na de douche, krijgen ze een lichte, maar volledige maaltijd. Het is gek, maar het lukt elke vrouw. Niemand die tegenstribbelt, en iedereen staat vanaf nu zelfstandig op om naar het toilet te gaan. En spoelingen zijn ook niet meer nodig.
Ook het werk van een verpleegkundige is hier volledig anders. Eerst en vooral: het zijn verpleegkundigen en geen vroedvrouwen! Zoals Marieke reeds beschreven heeft: er zijn hier ‘Senhoras Auxiliares'. Een soort logistieke assistenten, die voor alles instaan. Even terug naar het eerste opstaan: de verpleegkundige brengt enkel de vrouw naar de badkamer na paramater opname en verwijdert de sonde. De auxiliar doet de rest: kledij en toiletgerief verzamelen, bed verversen, mevrouw assisteren in de douche ... Als er een belletje is, dan gaat de auxiliar eerst eens luisteren en mocht het een verpleegkundig probleem zijn, dan komt de auxiliar het zeggen aan de verpleegkundigen.
Wat voor mij het meest bizar was, is dat ik als student de auxiliar niet mag helpen. Meer nog: ze zijn kwaad. Iedereen heeft zijn taken en daar blijft het bij. Als de verpleegkundige een laken of zoiets wil, dan roept ze voor de hele gang ‘oooooooh, Ana Joao, geef me...'.
Nog een groot verschil: de moeders worden geacht zelf in te staan voor de verzorging van hun baby's. Babybadjes worden niet gedaan, de baby wordt niet dagelijks gewogen en de temperatuur wordt niet opgemeten.
Besluit: verpleegkundigen hebben veel minder werk als in België en ze genieten ervan. In de bureau speelt constant een televisie. Eens op facebook surfen en telefoneren of sms'en met de privégsm, alles kan.
Ik krijg een dubbel gevoel over de manier van werken. Hoe kan je weten dat de baby goed drinkt als je het niet weegt of de pampers opvolgt? Hoe weet je dat de baarmoeder goed samentrekt als je eigenlijk niet voelt? Waarom geen vulva spoelingen? Nu ik alles uittyp en erover nadenk, vallen de gebreken me des te meer op.
Het is een lang verhaal van deze keer, ik wilde eens al mijn indrukken kwijt aan mijn liefste medestudenten. Ik heb nog een wrang gevoel omtrent hun handhygiëne. Mijn eindwerk zorgt er natuurlijk voor dat ik er extra op gefocust ben. Maar dat is voor een volgende keer.
Kus! Hanne
Eerste stageweek Marieke
Mijn eerste week stage zit erop en wat voor een week...
Ik doe momenteel mijn stage (van drie weken) op het verloskwartier. InMAC bevallen er ongeveer 6000 vrouwen per jaar, dit is bijna 6x het gemiddelde van een groot ziekenhuis zoals AZ Sint-Jan van België. Voor onsis dit getal enorm veel, maar niet voor de Portugezen. Ze vertelden me dat er de afgelopen jaren veel minder bevallingen zijn. Het geboorteaantal is namelijk gedaald van 13 000 naar 6000 per jaar.
Een verloskwartier telt hier 12 arbeids/verloskamers. Een vrouw moet niet zoals in België van haar arbeidskamer verhuizen naar een verloskamer. Hier gebeurt arbeid en bevalling in dezelfde kamer.
Het is niet omdat er zoveel baby's geboren worden, dat je als student aan veel bevallingen komt.Ik moet namelijk 20 bevalling in 3 weken tijd bereiken, wat echter onmogelijk is. Op het verloskwartier zijn we met 5 studenten, het is dus vechten voor je brokken.
Momenteel heb ik al drie bevallingen zelf gedaan. Stuk voor stuk waren ze uniek. Mijn eerste bevalling was een vrouw die ik de nacht ervoor heb zien binnenkomen. Ze lag er al 24 uur met weeën en heeft na een uurtjegoed meepersen een prachtige dochter gekregen, Maria. Mijn tweede bevalling die nacht was van een vrouw die al haar 5e kind verwachtteenbinnenkwam met 9 cm ontsluiting. DIt wil zeggen: 'hurry up because you don't have any time left'. Een half uurtje later werd haar zoontje Emanuel geboren.
Mijn laatste bevalling was zondag. Een heel tof koppel die hun eerste kindje verwachtte. Driekwartier van intensief meepersen, een epistiomie en eenvis à tergo later werd hun dochtertje Eva geboren.
Het waren twee vruchtbare dagen.
Hier doen de verpleegkundige en vroedvrouwen enkel verpleegkundige zaken, dat wil zeggen dat ze geen bedpan (arrastadeira) geven aan de vrouwen, noch hun tafel van de epidurale opruimen. Alle 'vuile' werkjes worden door de logistieke gedaan. Toen ik vroeg waar ik de bedpan kon vinden, zeiden ze: 'we don't do that, that's not a part of our job. We've got somebody to do that for us'. Hun werkomvat hetobserveren van de parturiënte, medicatie toedienen en de bevallingen leiden. Ik moest mij hier wel aan aanpassen, want dit zijn wij in België niet gewoon.
Hopelijk bevallen er nog veel vrouwe, zou het binnekort volle maan zijn?
Tot binnekort
Groetjes,
Marieke
Weekendje vol uitstapjes
Na een drukke stageweek, deed het deugd om het eens wat rustiger aan te doen. Voor Hanne althans, Marieke moest ook op stage tijdens het weekend. Gelukkigkwamen Beta en Quinaseens langsvoor een gezellige babbel en stonden ze steeds voor ons klaar. Ook Joao zorgde voor wat leven in huis.
Zaterdagavond waren we uitgenodigd bij onze lieve buurvrouw Beta voor het avondeten. We kregen een typisch Portugees gerecht voorgeschoteld: Bacalhau com Batatas Fritas e Nata (een ovenschotel van kabeljauw, fijne aardappeltjes met room). Zeer lekker, maar zoals elke Portugese maaltijd een beetje vettig.
Daarna gingen we op stap met Ivo, hun oudste zoon. Hij werkt bij de metro van Lissabon en ook hij is echt vriendelijk. Hij zorgde ervoor dat onze metropassen in orde waren in een middag tijd, terwijl het anders enkele dagen duurt. Hij is getrouwd met Magda. Haar zagen we deze avond voor het eerst en al gauw bleek het een prachtig koppel te zijn. Samen een bevriend koppeltrokken we erop uit in het oude stadscentrum. We dronken een ginjinha ( typisch zoet aperitiefje uit Lissabon met een nasmaak vankersen)inde gezellige bar Chapitô. We genoten van het prachtige uitzicht en de unieke inrichting.
We hebben er bovendieneen nieuw weetje bij! 'Marieke' spreken ze uit als 'Marica', wat in het Portugees een 'sisi' is. Nu begrijpen we waarom iedereen steeds maar 'Maria' wil zeggen, haha! Marieke is dus 'Sisi' gedoopt.
Het was een gezellige avond dat voor herhaling vatbaar is!!
Zondagnamiddag gingen wemet Beta, Quinas en Joao Belém gaan bezoeken. Een prachtige stukje van Lissabon, waar de ontdekkingsreizigers zoals Vasco da Gama,vertrokken richting India. We stonden verbluft van het prachtige Monasteiro dos Jeronimos. Jammer genoeg konden we geen Pasteis de Belém eten, het was er te druk. We dronken gezellig een koffietje in de bar van het centro cultural de Belém.
Eerste stageweek van Hanne
Even een verslagje over mijn eerste stageweek.
Al bij het binnenstappen van Maternidade de Alfredo da Costa (MAC) voel je het hoge niveau van dit gespecialiseerde ziekenhuis. Het is gek voor ons dat je hier enkel bolle buiken en pasgeboren baby'tjes ziet. Ik voel een grote aantrekkingskracht. Dat is al een goed begin!
Er zijn hier zoveel verschillende afdelingen, waardoor elke zwangere de perfecte opvolging krijgt. Voor alle duidelijkheid: in Portugal zijn er gezondheidscentra, centro de saude. Alle normale zwangerschappen worden hier opgevoldtot 38 weken. Mocht er enige twijfel zijn of een probleem, dan worden deze doorverwezen naar MAC. Dus ook vanaf 38 weken komen ze op consultatie en ze bevallen ook hier. Thuis bevallen is vrij ongewoon. Er is hier een consultatiebureau gespecialiseerd in de opvolging van tieners, een andere voor diabetes, nog een voor hypertensieve aandoeningen, dan voor vrouwen met meerdere miskramen. Zo is er voor elke pathologie een apart team verpleegkundigen en gynaecologen.
Ook hebben ze het borstvoedingslabel 'Baby Friendly Hospital' verworven!! Jonge moeders kunnen hier op elk moment van de dag terecht voor borstvoedingsbegeleiding, in een soort salon. En wat nog gekker is: ze leggen hier een moedermelkbank aan. Moeders met een goede melkproductie kunnen wat melk doneren voor bijvoorbeeldprematuren.
Ik stond deze week op consultatie 'Alto Risco'. Hier worden enkel zwangeren opgevolgd, die om een bepaalde reden een hoogrisicozwangerschap hebben (los van diabetes en hypertensie). Ook komen hier dan devrouwen, met een normale zwangerschap,op controle vanaf 38 weken.
Devroedvrouwen doen hier zelf de consultaties en die mocht ik steeds mee volgen. Ook is er hier een kamer met6 CTG-monitors samen (waarmeewe de harttonen van de babybeluisteren en de weeën opmeten). Je kan je wel voorstellen watvoor een drukte dat is: zesmaal het geklop van een babyhartje aan zo'n 140slagen per minuuten daarboven het uitbundigegetater van hun moeders. In het CTG-lokaal is er bureautje waar de consultaties doorgaan. De deur blijft altijd open. De vrouwen kennen geen geheimen voor elkaar en voelengeen schaamte.
In de ochtend kan het er ongelooflijk druk zijn. Er wachten zo'n 15 vrouwen op een CTG en zo'n 10 vrouwen op een consultatie. Maar in Portugal is koffie heilig, endusnemende verpleegsters op hun gemak een koffiepauze. Geen enkele zwangere neemt hen dat ook kwalijk.En wanneer de harttonen niet optimaal zijn, wordt het CTG toch afgeschakeld omdat er nog teveel vrouwen aan de beurt moeten komen.
Ik mocht helpen om de CTG's aan te schakelen en ik hielp ook wat het dossier in te vullen. Het ging albest goed om het gesprek te volgen! De vroedvrouwen namen steeds te tijd om iets te vertalen of de situatie van de vrouw te schetsen.
Ik werd ook bij alles betrokken. Woensdagochtend mocht ik mee naar de abortuskliniek. Dit was voor mij de eerste keer dat ik zoiets meevolgde, en het was best heftig. Een abortus leek een vorm van anticonceptie, aangezien alle vrouwen, op één na, niet aanenige vormvangeboorteregeling deden. Psychologische ondersteuning hadden ze allemaal niet nodig. In Portugal is de wetgeving rond abortus nog maar zo'n twee jaar ingevoerd. Een zwangerschapsafbreking kan tot 10 weken na de conceptie. Of tot 12 weken, indien er een verklaring gebeurt dat de vrouw psychische problemen heeft.
Het was een gevulde week. Maar de eerste indrukken zijn zeer goed. Volgende week start ik op materniteit, dit gedurende twee weken. Ik kijk er al naar uit!
Veel groetjes!! Hanne
Goed geland!
Hoi allemaal!
We zijn goed aangekomen in Lisboa, maar dit wel niet zonder de nodige hindernissen!!
Om 5u50 vonden we elkaar in hetgrote Zaventem. Inchecken ging snel, aangezien op deze vroege zondagochtend nog iedereen in zijn bed ligt.
Hindernis 1: ons eerste stressmoment: Hoeveel kilo bagage hebben we samen mee ...pem pem pem ... 42,5 KG ... niet slecht voor twee meiden die drie maanden naar het zuiden vertrekken! En nee, het zijn niet allemaal klerenén schoenen. We hebben ook onze stagepakken, cursussen, STUDIEboeken mee. Gelukkig werden die 2,5 kg door de vingers gezien en moesten we niet bijbetalen.
We hadden nog een uurtje om gezellig samen een koffietje te drinken en afscheid te nemen van onze trouwe uitzwaaiers. Dit afscheid ging niet zonder de nodige traantjes.
Maar we moesten sterk zijn. Hand in hand liepen we zonder om te kijken de gate binnen, ons avontuur tegemoed.
Hindernis 2: door het controlepunt raken. Alles ging tot nu toe vlot. Onze handbagage veroorzaaktegeen problemen en ook Hanne ging perfect door de controle. Dan was het aan Marieke, en jullie kunnen het al raden: het alarm ging af. Even werd ze ondersteboven gekeerd, maar al snel vonden ze het probleem: de gespjes van haar laarzen.
Dit hebben we ook alweer doorstaan.
Hindernis 3: Opstijgen
Hier zaten we dan in het vliegtuig, dat volgens Hanne toch wel heel klein was, met zo'n 30 passagiers ricting Lisboa. De motor startte, maakte snelheid en we stegen op. Marieke haar hand was bijna doodgeknepen terwijl Hanne riep: 'Marie, dat gaat hier toch wel heel snel!!!'
Hindernis 4: Turbulentie en Landen
Aangezien Marieke snipverkouden uit het koude vaderland vertrok, had ze tijdens het landen zeer veel last van de drukverschillen. Dit draaide uit op zeer pijnlijke momenten, zowel voor Hanne haarhand als Mariekes sinussen.
Fieuw, veilig geland! Let the adventure begin!
Eens aangekomen in Lisboa, stond Melissa (onze klasgenote) ons op te wachten. Met de auto reden we naar ons huisje. Daar maakten we kennis met onze sympathieke buren Quinas, Beta en Joao.
Dikke zoenen,
Hanne en Marieke