Deze twee weken loop ik stage op Puerperas 2, een afdeling waar voornamelijk vrouwen na een keizersnede verzorgd worden. Mijn mentor is enfeirmeiro Daniel. Hij spreekt haast perfect Frans, wat natuurlijk goed uitkomt voor mij!

Al snel bemerk ik veel verschillen. De afdeling is wat verouderd. Er zijn vier slaapzalen (kamers kan ik het niet echt noemen): sala 110: 8 mama's (en hun baby's!!)
sala 106: 7 mama's
sala 105: 6 mama's
sala 104: 2 mama's

Je kan je wel voorstellen dat er 's nachts weinig momenten van echte rust zijn. Er is altijd wel een baby'tje dat huilt of een vrouw die hulp nodig heeft. Dit betekent ook dat de vrouw geen privacy heeft: iedereen luistert mee bij de verzorging of als de dokter langs komt. Toch is het ook positief. Ze zitten samen te keuvelen, helpen elkaar met borstvoeding en de verzorging van hun baby.

Daarnaast is er nog een slaapzaal van zes bedden. Hier verblijven vrouwen na een zwangerschapsafbreking. Ze kunnen de pasgeboren baby's dus horen huilen. Verder is er de babykamer, waar kindjes ter adoptie een maandje in afwachting verblijven. Ook liggen er soms baby'tjes uit de neonatalogie als het daar te druk is.

In elke slaapzaal is er slechts één verzorgingstafel voor de baby's en één wastafel. Elke parturïente heeft net de plaats van de breedte van het nachtkastje, haar kleren gaan in een locker in de gang. Geen plaats voor bloemen en kaartjes dus. En geen familie die op bezoek mag komen. Voor de hele afdeling is er één badkamer met slechts drie douches en twee toiletten. Er is weinig comfort. Het ziet er niet echt aantrekkelijk uit, het ruikt er soms onfris naar afvoer en het is er koud.

Ook de post-operatieve aanpak blijkt volledig anders te zijn. Het verblijf na een keizersnede is slechts drie nachten en na een vaginale geboorte twee. In België is dit zo'n zes en vijf nachten. Er worden hier veel kindjes geboren, dus het moet wat schuiven.

Reeds na zes uur staan de parturiëntes voor de eerste keer op! In België is dit ten vroegste na 24 tot 48 uur. Eerst wandelen ze dan tot aan de badkamer. Daar moeten ze hun gezicht wassen. Als dat goed verloopt, wordt de sonde al verwijderd en gaan ze de douche in. Het bovenlichaam wordt gewassen met een washandje en alleen het onderlichaam met de sproeier. Zo wordt er voorkomen dat het operatieverband nat wordt. Na de douche, krijgen ze een lichte, maar volledige maaltijd. Het is gek, maar het lukt elke vrouw. Niemand die tegenstribbelt, en iedereen staat vanaf nu zelfstandig op om naar het toilet te gaan. En spoelingen zijn ook niet meer nodig.

Ook het werk van een verpleegkundige is hier volledig anders. Eerst en vooral: het zijn verpleegkundigen en geen vroedvrouwen! Zoals Marieke reeds beschreven heeft: er zijn hier ‘Senhoras Auxiliares'. Een soort logistieke assistenten, die voor alles instaan. Even terug naar het eerste opstaan: de verpleegkundige brengt enkel de vrouw naar de badkamer na paramater opname en verwijdert de sonde. De auxiliar doet de rest: kledij en toiletgerief verzamelen, bed verversen, mevrouw assisteren in de douche ... Als er een belletje is, dan gaat de auxiliar eerst eens luisteren en mocht het een verpleegkundig probleem zijn, dan komt de auxiliar het zeggen aan de verpleegkundigen.

Wat voor mij het meest bizar was, is dat ik als student de auxiliar niet mag helpen. Meer nog: ze zijn kwaad. Iedereen heeft zijn taken en daar blijft het bij. Als de verpleegkundige een laken of zoiets wil, dan roept ze voor de hele gang ‘oooooooh, Ana Joao, geef me...'.

Nog een groot verschil: de moeders worden geacht zelf in te staan voor de verzorging van hun baby's. Babybadjes worden niet gedaan, de baby wordt niet dagelijks gewogen en de temperatuur wordt niet opgemeten.

Besluit: verpleegkundigen hebben veel minder werk als in België en ze genieten ervan. In de bureau speelt constant een televisie. Eens op facebook surfen en telefoneren of sms'en met de privégsm, alles kan.

Ik krijg een dubbel gevoel over de manier van werken. Hoe kan je weten dat de baby goed drinkt als je het niet weegt of de pampers opvolgt? Hoe weet je dat de baarmoeder goed samentrekt als je eigenlijk niet voelt? Waarom geen vulva spoelingen? Nu ik alles uittyp en erover nadenk, vallen de gebreken me des te meer op.

Het is een lang verhaal van deze keer, ik wilde eens al mijn indrukken kwijt aan mijn liefste medestudenten. Ik heb nog een wrang gevoel omtrent hun handhygiëne. Mijn eindwerk zorgt er natuurlijk voor dat ik er extra op gefocust ben. Maar dat is voor een volgende keer.

Kus! Hanne