Soms gaat de tijd ontzettend traag vooruit, zeker als je op je werk niets te doen hebt. Gelukkig kon ik dinsdag 2 februari de uren aftellen, want om 19 uur landde het vliegtuig met het bezoek uit ons Belgenland.

Eindelijk was het 15u30, mijn shift was afgelopen en ik kon naar de Continent gaan waar ik had afgesproken met Hanne. Vlug nog even inkopen doen en voor ik het wist was het 18u15. Ik had nog drie kwartier om in de luchthaven te geraken. Niet veel tijd vermits ik eerst op de bus moest richting metrostation om daarna met de metro naar Saldanha te gaan. Vervolgens moest ik opnieuw de bus op richting luchthaven. Dit is allemaal gemakkelijker gezegd, dan gedaan! Alles verliep vlot tot ik in Saldanha de bus moest nemen. Alle bussen staan daar door elkaar en ik wist niet welke kant ik op moest.

En opeens zag ik uit mijn ooghoeken de oplossing: de taxi. Ik liep naar de eerste taxichauffeur die ik tegenkwam en vroeg in het Engels of hij me naar de luchthaven kon brengen. Hij antwoordde dat hij dat wel kon, maar dat ik een andere taxi moest nemen. Diegene die hier het langst stond, krijgt de eerste klant en zo lopen ze het rijtje af. Nu ik ging met volle moed naar die andere taxi en vroeg of hij Engels of Frans sprak. De man keek mij met een vreemde blik aan en zei in het Portugees dat hij er niets van verstond... Gelukkig had ik op de weg van Telheiras naar Saldanha in mijn Portugees taalboekje zitten lezen en het zinnetje geoefend: Podia levar-me para o aeroporto fas favoor (dit betekent: kunt u mij naar de luchthaven brengen aub). Oefening baart kunst aangezien de taxichauffeur in de juiste richting reed.
Ik kwam nog net op tijd aan in de luchthaven, want niet veel later verschenen mijn zus Lien, mama Trees en vriendin Hilde met hun valiezen.
Toen we thuiskwamen rook ons huis naar de overheerlijke quiches die Hanne had gemaakt. Na een korte rondleiding genoten we van Hanne haar kookkunsten gecombineerd met een heerlijk glaasje wijn. Dit was het begin van een zeer leuke en gezellige avond.

Woensdag 3 februari
Aangezien Hanne moest werken, zijn we met ons vieren richting Belém getrokken. We namen bus 729 en een goeie 40 minuten later kwamen we aan in Belém. Toen we uit de bus stapten, viel ons onmiddellijk het klooster, Monesteiro dos Jerónimos op. We namen een kijkje in de kerk, die voor iedereen toegankelijk is. Hier ligt onder andere Vasco da Gama begraven. Deze kerk is gebouwd in de manuelstijl (de gotische stijl van Portugal). Toen begonnen onze magen te knorren, en was het tijd voor een korte lunchpauze. Na een lekker broodje en een koffie of warme chocomelk uit de Starbucks, konden we er weer tegen een stootje. Het kloostergedeelte van Mosteiro dos Jerónimos stond op ons te wachten. Dit oud klooster uit de 16^e eeuw, heeft een prachtig binnenplein, dit is zeker een bezoekje waard.Vervolgens zetten we onze ontdekkingstocht voort in de richting van de 'Torre de Belém', een verdedigingstoren dat dateert uit de 16e eeuw.
Na dit bezoek hadden we wel een pastéis de Belém verdiend, een overheerlijk traditioneel gebakje dat je enkel in Belém kan eten.
Ook in Lisboa kan het flink regenen, dat hebben we aan de lijve ondervonden. We namen een toeristische bus, die langs al de bezienswaardigheden van Lisboa reed. Eén minpunt aan heel die busreis, de muziek die we hoorden was kerstmuziek. Hun uitgebreide CD bestond uit volgende liedjes: All I want for Christmas, Last Christmas I gave you my heart, Jingle Bells en Gloria... In het begin was dit hilarisch maar na een uurtje hadden we het wel gehad met heel dat Kerstgebeuren. Gelukkig konden we genieten Lisboa. We hebben de kust helemaal afgereden tot in Oriente, waar Expo 98 plaatsvond. In dat deel van Lisboa staan er heel wat nieuwe en moderne gebouwen. Een echte aanrader voor wie van moderne architectuur houdt. Hierna zijn we naar huis gegaan en heeft Lien voor ons haar beroemde Risotto klaargemaakt. Maar de avond was nog niet voorbij. Met onze buren Beta, Quinas en Joao zijn we een Portugese koffie gaan drinken. Met 5 op de achterbank reden we richting de Continent. Gelukkig duurde deze rit maar een minuut of 10. Thuis aangekomen hebben we gezellig bijgepraat tot in de vroege uurtjes. Wat vliegt de tijd als een mens zich amuseert.

donderdag 4 februari
Met die 24 urenpas van de toeristenbus konden we vandaag nog een hele dag rondreizen en naar Kerstmuziek luisteren.Na een goed uurtje rondrijden stapten we af aanPraça de Comércio om met tram 28 door te reizen naarhet kasteel van São Jorge. Dit kasteel wordt beschouwd als het vroegste vestingwerk vanLisboa, want de recentste vondsten dateren uit de 6e eeuw.Na ons bezoek hadden we wel een koffie verdiend. Die dronken we in de Chapito. Een zeer gezellig café/restaurant waar je een prachtig uitzicht hebt over Lisboa.
In de namiddag ging het terug richting Orient, waar we te voet, de prachtige architectuur bewonderden. Het pronkstuk is het winkelcentrum Vasco da Gama, dit werd gebouwd in de vorm van een boot. Als je naar boven kijkt, zie je water over het dak lopen. Dit is hun economisch en ecologisch afkoelingsysteem.
In Portugal wordt het snel donker, daarom trokken we met de metro richting Saldanha.
In Lisboa vind je heel wat verschillende eetstandjes. Zoals bijvoorbeeld Wok to Walk of Pasta to Take. Je kan er zelf je menu samenstellen. Zeker een aanrader voor wie nog eens wil afkomen.
Zowel Lien, mama als Hilde waren nieuwsgierig en benieuwd om het ziekenhuis MAC te zien, waar wij werken. Helaas mochten we er niet naar binnen, want iedereen wordt er gescreend.
Het MAC heeft een prachtige voorgevel met een gigantische trap in de hal. We zagen onszelf al de trap afdalen in kledij uit de 19^e eeuw.
Terug thuis was het tijd om de koffers te pakken, nog even wat weetjes uitwisselen en dan vlug ons bed in, want morgen was het vroeg dag.

Vrijdagochtend om 6u30 liep mijn wekker af. Vlug de douche in, broodje smeren en mijn stagemateriaal verzamelen. De taxi stond ons stipt om 7u00 op te wachten en daar gingen we dan, op weg naar de luchthaven. Na een gezellig en lekker ontbijt, namen we om 8u30 afscheid van elkaar. Met de taxi ging ik naar het dichtstbijzijnde metrostation om dan een uurtje later te starten met mijn stage.
11 uur werken en 1 bevalling later hield ik het voor bekeken in het ziekenhuis en zocht ik gezelliger oorden op.

Tot de volgende,

Marieke