Maandag 22 start ik op materniteit.

Op de materniteit aangekomen vertelden ze mij dat mijn mentor Ana niet werkte. Ana had die week een weekje vakantie. Dan ontstond er de discussie, wie wordt de vervangmentor van Marieke. Ze zochten iemand die toch een beetje Engels kon praten, hierdoor kreeg ik infermiera Lara. Een jonge, dynamische vrouw die voor de vooruit is.
Na twee dagen werken, vul ik dossiers in het Portugees in. Heb ik de overdracht al eens in het Portugees moeten geven en praat ik met mijn patiënten ( je raadt het nooit.... Portugees). Zo vlieg je erin en dit is zeker de beste manier om de taal te leren beheersen.

Zoals je alreeds kon lezen bij Hanne, bestaat de materniteit uit 4 zalen
Sala 104 telt twee bedden
Sala 105 telt acht bedden
Sala 106 telt 7 bedden
Sala 110 telt 6 bedden

In vergelijking met België is dit allesbehalve luxe hoor. Met zes op een kamer liggen, bed tegen bed. De vrouwen hebben enkel een bed en nachttafel. Al de rest moeten ze delen. Een gemeenschappelijke tafel staat in het midden van de kamer. Als je wil douchen of je moet naar het toilet, dan moet je de kamer verlaten, want de wc en de douche die zijn op de gang. De scheiding tussen twee vrouwen gebeurt door een gordijn en dat is het zo'n beetje.
Kort besluit hierover: de vrouwen hebben niets van privacy.

Werken in de materniteit is een absurd gegeven. Hier doen ze eigenlijk niet zoveel.
Een ochtendverzorging bestaat uit parameters nemen en de verbanden van de sectiopatiënten (sectio=keizersnede) vervangen.
De wondzorg is helemaal anders dan in België. Hier verwijderen ze het verband, wordt de wonde geobserveerd en plakken ze er een nieuwe op. Volgens hun studies hebben ze veel minder infecties als ze de wonde niet ontsmetten. Natuurlijk zijn er minder infecties, een wondverzorging moet steriel gebeuren. Met steriele kompressen en een steriel pincet. Niet met steriele kompressen waar je met je vuile handen aan zit. Wij, Belgen vinden dit allemaal logisch, maar helaas ontbreekt hier die logica.

Ook moeten sectiopatiënten na ZES uur uit hun bed, jawel jullie lezen het goed na ZES uur!! En dat gaat nog ook. Deze vrouwen lopen rond, ongelooflijk. Maar vraag niet hoe.In België komen ze de eerste 24 uur hun bed niet uit.
De ligdagen verschillen ook met België. Hier blijft een patiënt die gewoon bevallen is (vaginaal), 2 dagen en een sectiopatiënt 3 dagen. In België is dit 4à5 dagen voor een gewone vaginale bevalling en 6à7 dagen voor een keizersnede.
Hoe je een babybad moet geven, wordt niet echt voor getoond. De vrouwen leren het aan elkaar, of ze kunnen het reeds van vorige zwangerschappen. Terwijl we in België, het badje 1 à 2 maal demonstreren. Wanneer de ouders het babybadje voor de eerste keer alleen moeten doen, staan we er ook bij om nog nuttige tips te geven. Zoals jullie kunnen lezen is bevallen in Portugal toch wel niet alles

Een andere verschil tussen beide landen is : het kraambezoek.
Bij ons is kraambezoek een evidentie. Hier mag er maar één iemand (meestal de vader of iemand anders) op bezoek komen, vanwege allerlei infectie zoals de griep. Als de vaders op bezoek komen moeten die tegen 20 uur naar huis.

Ik kan jullie nog zoveel meer vertellen maar dan ben ik uren bezig. Dus doen we dit niet!
Op naar ons volgend avontuur

Tot de volgende

Zoen Marieke