Hoi allemaal,

Vorige week is er niet veel gebeurd. Aangezien ze hier drie dagen staakten. Jawel jullie lezen het goed, drie dagen lang hebbenze, in alle ziekenhuizen,het werk neergelegd. Alleen het hoogst nodige werd gedaan, verder niets. Dus dat betekent voor ons dat we drie dagen niet mochten of konden werken. In deze drie dagen hebben we hoofdzakelijk uitgerust, gewerkt voor school en Lisboa een stukje bezocht.

Maandag heb ik zelf geen bevallingen gedaan. Ik volgde een vrouw die in arbeid was, maar omdat haar arbeid niet vlotte, hebben ze haar geïnduceerd. Haar kindje reageerde heel slecht op de medicatie want de harttonen daalden meteen naar de 60 slagen per minuut. Algemeen alarm, deze dame moest direct naar het OP gebracht worden voor een spoedsectio.
Het operatiekwartier ligt op het eerste verdiep en aangezien het bed vanuit de kamer niet in de lift kon, hebben we haar nog eerst moeten verbedden. 5 minuten gingen voorbij sedert die langdurige deceleratie (daling van de harttonen). Die vrouw wist niet wat haar overkwam. Je kon de angst in haar ogen aflezen. In het operatiekwartier aangekomen, waren de anesthesisten aan het discussiëren of ze de vrouw een epidurale of algemene verdoving gingen geven. Het werd een epidurale en wat mij opviel is dat er niemand naar die harttonen luisterde. 20 minuten waren voorbij en ze gingen eindelijk beginnen aan de sectio. Met ingehouden adem stonden we te kijken hoe de gynaecoloog en zijn assistente alle moeite van de wereld deden om het kindje zo snel mogelijk te verlossen. Met behulp van een forceps is het hen uiteindelijk gelukt. Toen we het meisje huilde, hoorde je door de operatiezaal een zucht van geruststelling. Margarida is een gezonde meid van 3,350 kilogram.

Dinsdag heb ik twee bevallingen helemaal alleen gedaan. Mijn mentor stond naast mij met haar steriele handschoenen aan, maar deze heeft ze niet eens moeten gebruiken. Vervolgens heb ik ook twee keer een ruptuur (een scheurtje in het perineum) eigenhandig en zonder hulp mogen hechten. Dit geeft je nu eens een voldaan gevoel.

Mij hebben ze altijd wijsgemaakt dat er bij volle maan er veel kindjes worden geboren. Wel ik heb dit goed ondervonden. Zowel zaterdag als zondag had ik de nacht en wat was het druk op het verloskwartier. Alle 11 arbeids- en bevallingskamers lagen vol met vrouwen in arbeid. Maar jammer genoeg waren ze niet alle 11 voor mij. Aangezien er ook andere nog andere studenten dit weekend werkten. Dit noem ik nu eens een vruchtbaar weekend.

Zondagnacht was mijn laatste werkdag. Als ik nu terugkijk op mijn stage in het verloskwartier, heb ik heel wat gezien, gehoord en geleerd. Er zaten positieve maar ook negatieve zaken bij.
Na het noeste werken moet ik nog maar 9 bevallingen doen en daar ben ik blij om!

Dinsdag start ik op de MIC (Maternity Intensive Care). Op deze afdeling liggen vrouwen waarvan de zwangerschap niet vlekkeloos verloopt. Een voorbeeld hiervan is een vrouw die moet rusten vanwege premature contracties. Ik zal jullie zeker op de hoogte houden over het reilen en zeilen van deze dienst.

Kus

Marieke